PRVE PRESUDE ZA RATNE ZLOČINE U REPUBLICI SRPSKOJ

Pred Okružnim sudom u Banja Luci 17. novembra 2005. godine, donesena je presuda na osnovu tužbe za ratni zločin počinjen protiv civilnog stanovništva. Drago Radaković i Drasko Krndija, koji su u martu 1994. godine u Prijedoru ubili sest civila nesrpske nacionalnosti, među kojima dvije žene, osuđeni su na kazne zatvora u trajanju od 20 godina, dok je trećeoptuženi Radoslav Knežević osuđen na kaznu zatvora u trajanju od 15 godina. Zbog propusta organa gonjenja, drugooptuženi D. Krndija pobjegao je prije izricanja presude i jos uvijek se nalazi na slobodi.

Monitoring tim Istraživačko dokumentacionog centra obavijestio je javnost (konferencija za medije organizovana 7. oktobra 2005. godine) o nizu nepravilnosti u toku suđenja koje su uočili tokom praćenja ovog procesa, te na osnovu molbi porodica ubijenih i njihovog advokata.   Prvobitna optužnica, koju je podiglo Osnovno javno tužilastvo u Prijedoru 29. juna 1994. godine, broj Kt-68/94, protiv D. Radaković, D. Krndije te R. Kneževića, sumnjičila ih je za krivično djelo teskog ubistva prema članu 36, stav 2, tačka 6 KZ RS i krivično djelo teske krađe, član 168, stav 1, tačka 1, KZ RS. Na ročistu održanom 13. oktobra 2005. godine, zavrsen je dokazni postupak te promijenjena kvalifikacija optužnice u krivično djelo ratnog zločina protiv civilnog stanovnistva, član 142. stav 1 KZ RS. IDC, i nasi promatrači koji su pratili ovo suđenje od samog početka, odnosno 21. septembra 2005. godine, do kraja, posebno su se zalagali za promjenu kvalifikacije optužnice, odnosno da se optuženima sudi prema činjeničnom stanju koje ukazuje na kvalifikaciju ratnog zločina protiv civila.

Proces koji je trajao vise od deset godina, rezultirao je prvom pravosnažnom presudom za počinjeni ratni zločin na teritoriji Republike Srpske od kraja rata na ovamo, zahvaljujući pritisku javnosti i angažmanu IDC-a.